The Rose and its Sentry (part1)

She was Emperor in her own right; the lands she ruled were so many and so vast, that she declared her emperorship being beyond common gender. She loved to be in charge. Higher than she none ever could rise; even the star of Alexander the Great himself could have been shining brighterand higher than hers, she absolutely knew. Those schmucks that had called her once "on top of the heap"  she personally decapitated. Just for fun. It was  good to be Emperor with a capital 'E'. 

Of course being Emperor had some minor disadvantages, like being obliged to residing over the court  in very remote areas. Although 'obligation' wasn't the right phrase related to 'Supreme Royal Majesty' (none dared to use the possessive pronouns 'Her' or "His"!), she still had to go on this merry go round at least  once in every four years.  The last of these awfully tiring journeys already had taken place more than four years ago.  The Emperor was very much aware of this breach in Supreme Governmental Protocol, bumping up and  down on her royal well cushioned coach bench. Feeling neglected she tried to look tfrough the dust covered  windows.  Maybe,  máybe, these unknown parts of her empire outside this coach were able to inspire her, to lighten up her sprits, to ... to ... the Emperor didn't know what ..

Then,  just at that specific moment in time, she saw this rose, a beautiful intense red coloured rose in the centre of a dusty, colourless marketplace. The Emperor inhaled sharply. This was a gift of paradise. This was a sensorial oasis in the cultural wilderness of the outback.  Hèr  outback,  hèr oasis,  hèr rose. She slowly let the heated air pass her smiling lips.

Suddenly, everything started to happen very fast. The Emperor yelped. The coach stopped. 182 bodyguards watched out for propable villains. The Emperor spoke. The mayor of this wretched village came running as fast as his untrained legs could support him.  The Emperor demanded. The mayor summoned his most trusted fellow villager.  The  Emperor assigned. The freshly appointed Sentry bowed as deep as possible. He still was too drowsy (brutally awakened from a sensual dream about the mayor's eldest) to grasp more than 10 percent of what was happening. However what did penetrate into his awakening conscious was the fact that he would be rewarded financially till the end of time. The Emperor left.

The existence of this nameless village she remembered for allmost 49 minutes. The image of the rose she treasured was in her mind for most part of her tour; that helped to survive. Back in the empire's capital she didn't have time for remberering anymore. Higher politics and courtial pleasantries needed her attentions every moment of her waking life. The Emperor did know how to dream. The Emperor forgot all about this redder than red rose far away. She never visited this village with this rose again,  that is to say, she never ever realised passin through. Her Privat Assistent however had written down all her vocal expressions. Back in the capital he transformed these into Emperial Decrees, Aministrative Procedures and Conclusive Actions.

So, within seconds after Her Supreme Royal Exit, this beautiful rose in the far eastern outback was guarded and protected by its own Sentry. Within days this Sentry had been provided by his duty's parafrenalia: sentry boot, uniform and arms. His first salaris (in cash) was handed over to him by the village mayor himself. The money (guaranteed till the end of time) was enough to accept him as future son in law.  The mayor's eldest, his meant to be bride,  accepted him dutifully. He even got himself a new name. Proudly he started to introduce himself to others as Sentry I.

to be cont'd 

inspired by Rico Bulthuis' novel "The Sentry and the Rose"

They lived happily ever after

She was eight years old and she loved good stories. She considered "Once upon a time..." as a good beginning. It was the best wake up call for listeners I should come up with. "And they lived happily ever after..." she detested. That was really a bad ending.
A can't remember her name (Lina? Judit? Martine?), but I do remember her big brown, inquisitive eyes watching me, telling me that whenever you finish a story with that horrible phrase, you leave something very important out.

Maybe you should tell the next story? I suggested. No, not a good idea. Of course not. I was the teller of stories, wasn't I? She was just a simple listener. I nodded humbly. A clear distinction in roles there must be.

Perhaps... if she should choose a good story, I could start...? I even could lead my hooked audience to the end (almost that is)? Then maybe... even before I should find the improbable courage to vocalize those disgusting words, she could take over, couldn't she? That was a much better idea.

What story my gracious listener would like? It didn't matter. Any good old story would do. As long as it would start with the magic words ... "Once upon a time..."

Any story? I asked to be absolutely sure. 
Any story! She confirmed solemnly. You know why? I did not. Because all stories tell about heroes and their magnificent deeds and the great treasures they gain in the end.

I really can't recall what story I told my eight years' old audience that afternoon. Of course it started with "Once upon a time…"! There must have been a real hero in the story, who did great deeds and who was ready for gaining so much.... 
I didn't dare to change the course that was laid out for me so clearly. Still I do know myself; I can't stick to much to the obvious. So I guess my hero started as some sort of anti-hero... a little poor, a little weak, a little stupid... very main stream. I am positive that while living his story this anti-hero of mine became heroic and more heroic in every sentence I told.

She listened gravely, intensely. I was just allowed to... Suddenly she raised an eyebrow. Wrong!  I must have been too much going astray. As fast as I could I went back on track. My hero (our hero) performed marvelous deeds. Possibly he saved the country, or even better he killed a dragon and liberated a damsel in distress.

Then finely she took over. No chance for me to say forbidden words. No time for happy living. Even women need to prove themselves.

In this country there also lived a king. Naturally this king had a beautiful daughter, too. 

Well, the king went up to his daughter and said, within a few days a real hero will visit our palace. He did magnificent deeds. He  almost magically completed his superhuman tasks. I, the king, will be as grateful as a king can be. I will honour him as best as I can.  I will give him my daughter, the only one I've got.

So, my daughter, do you think you are worthy enough to marry a real hero? Shouldn't it be right then you have to prove yourself to be worthy?

As modest as princess can be, she responded with a whispered "yes!"

The king, her father, provided her with a bucket, a sponge, a broom, and lots of soapy water. He showed her the biggest hall in the palace and ordered her to clean the floor. When that hero should enter this hall the floor ought to be shining as a mirror. Then this hero would know his bride to be was the treasure he deserved.

So the princess started right away. It took her seven hours till she recognized her own reflection in the polished floor. 
Her father the king hummed softly not dissatisfied. Still, he wasn't totally convinced. Besides his future son in law and possible heir was still on his way to the palace. The king looked around in his palace and found a slightly smaller hall but more difficult to polish. He just looked at his daughter, raised one eyebrow en left.

Then the princess knew. She sighed and started to polish again. Yes, this floor was harder to work on, but she managed (in 8.5 hours).

Then the king knew another hall, smaller and harder. After that he knew another one again. And after that... It was really hard to convince this king. 
Besides after six shiny floors the hero still didn't show up. The princess almost cried her eyes out with fatigue. Her knees were red of moving across the floor. Her hand were red as well from the use of soapy water. Her beautiful royal dress was ruined. But our princess kept her tongue. She understood her responsibilities as a princess.

Her father the king gently stroked her hair. He smiled. He almost was proud of her. He just needed this last proof (he inclined to think). One more royal hall floor to polish. A not that large hall, but the floor was quite uneven. To make those cobbled stones shine like a mirror would rather be.... he couldn't find the right word. But he trusted her to make it happen. And the king left.

The eight year old looked me straight in the eyes. Slowly she bent her knees till those touched the floor. She mimicked a sponge, a brome and a bucket full of soapy water. 

I think, she said. I think, this princess did not want to be this hero's wife so much that she was willing to polish one extra floor.

Then she left. I mean, both the princess and the eight years old left the scene. I suppose they started their own adventures with many great heroic deeds and invaluable treasures to receive.

I do hope they lived happily ever after.

(Marcel van der Pol, Keridwen)

Mijn grootvader Redhead (deel 1)

Deel 1

Ergens in de wereld staat een huis, een bijzonder huis. Als je in de omgeving rondvraagt wat dit huis zo bijzonder maakt krijg je verschillende antwoorden.
Volgens de man die het huis ooit liet bouwen (laten we hem en al zijn mannelijke nazaten John King noemen) is dat alleen maar omdat het van hem en zijn familie is. Plaats en omvang komen hem rechtens toe, gewoon omdat zij zijn die zij zijn. Het huis is bijzonder omdat hij een bijzonder mens is. Dwars tegen alle architectonische mores van zijn tijd in liet hij het huis precies zó bouwen, zoals hij het in zijn dromen voor zich had gezien. Dat beeld en die uitvoering zou ik, als verteller van dit verhaal, nu niet meer kunnen beschrijven, omdat alle John Kings na hem ieder hun eigen droom wilden verwezenlijken zonder de ideeën van hun voorvaderen helemáál teniet te doen.
Andere mensen uit de omgeving zullen dit huis dan bijzonder noemen, omdat het een dermate lelijke ratjetoe van stijlen is, dat je geen enkele oorspronkelijkheid meer terug kunt vinden. Het huis vinden zij een schandvlek voor de natie. Het zou afgebroken moeten worden en plaats maken voor... ja, voor wat eigenlijk? Daarover lopen de meningen dan weer zozeer uiteen, dat elke afbrekende of opbouwende actie in de kiem wordt gesmoord.

De negentiende generatie John King was zeer goed op de hoogte van de uiteenlopende meningen. Het kon hem niet veel schelen. Hij vond het huis toch al niet zó bijzonder. Een huis was en bleef een huis. Voor hem was het vele malen belangrijker om volledig te kunnen doen en laten wat hem hem beliefde. Tenslotte stamde hij uit een eeuwenoud voornaam geslacht en als lid van zo'n geslacht vielen jou gewoon een aantal voorrechten ten deel. Zo zat de wereld tenslotte in elkaar. En als hij het zinvol ... nou ja, in ieder geval 'prèttig' achtte ... zo belangrijk was 'zinvolheid' nu ook weer niet... Als hij het dus prettig vond om vanuit de bijkeuken een lange ondergrondse gang te laten graven, die uit moest komen aan de andere zijde van de heuvel, uit het zicht van bordes en voordeur, moest hij dat helemaal zelf weten! Tweemaal stortte de gang tijdens het graven in. In het totaal kwamen daarbij negentien grondwerkers om (respectievelijk acht en elf). De toenmalige John King vond dat wel symbolisch en toastte op de overledenen. Na twee jaar was de gang klaar. Lengte: driehonderd meter. Ingang vanuit het huis en oprijlaan gezien uit het zicht. Afgesloten met een eenvoudige, maar stevige eikenhouten deur. Je moest tenslotte niet hebben dat mensen zomaar zonder overleg en toestemming in je privé-domein konden treden. Toen de gang klaar was liet John King heel ceremonieel een koperen plaatje op de eikenhouten deur bevestigen met de tekst "dienstingang". Na een week liet hij het plaatje alweer verwijderen en boven de haard in de kleine rooksalon bevestigen: herhaaldelijk een plezante aanleiding voor geslaagde anekdotische grappen. Waarom zou zo'n plaatje buiten ook nodig zijn? Leveranciers en andere bedienden hoorden sowieso vanzelf al te weten welke ingang voor hen was bedoeld. Buitendien was de kans groot, uitermate groot zelfs, dat toch niemand van hen voldoende kon lezen om de tekst op het bordje te begrijpen

In de annalen van de lokale geschiedenis staat nergens geschreven of deze bijzondere dienstgang ook ooit is gebruikt en wat "de leveranciers en andere bedienden" vonden van de verplichting op deze wijze achterom hun toegang tot het huis te zoeken. John King XIX heeft nog vele jaren in goede gezondheid geleefd. Daar hijzelf uitdrukkelijk in zijn persoonlijke memoires liet optekenen, dat hij geen gram voedsel of druppel vocht tot zich wenste te nemen dat niet volledig langs de daarvoor geëigende wegen tot hem werd gebracht, vermoed ik dat mogelijk ondanks de protesten elke dag wel iemand zich gedurende het leven van John King XIX aan deze ondergrondse poort heeft gemeld. Eerlijk gezegd wordt de gang überhaupt niet in de lokale annalen vermeld. Alle buitenissigheden van het huis worden in details beschreven, over de gang zwijgt de geschiedenis in alle talen. Waarschijnlijk heeft ook niemand van de John Kings na hem van de gang gebruik laten maken. Of dat nu uit schaamte, piëteit of louter afzetten tegen de voorgaande generatie is geweest... Ik kan het niet meer navragen. De John Kings van dit bijzondere huis zijn in de loop van de tijd  allemaal verdwenen; opgegaan in rook, lijkt het wel.

De ene dag was het nog een drukte van belang. De volgende dag ... niemand. Een leeg huis, zonder ziel. Na een paar onzekere jaren kwamen de eerste nieuwe bewoners het huis kraken. Goede huisvesting was in die tijd moeilijk te realiseren. Mensen van buiten de streek waren het. Lokale bewoners waren nog niet toe om zich een King-huis toe te eigenen.
Vierentwintig families bleken er in het huis te kunnen wonen, zonder al te veel last van elkaar te hebben. Vijf generaties om het samenleven in het King-huis uit te testen. Vijf generaties voordat mijn grootvader Redhead het levenslicht zag. Het enige wat men toen nog over John King kon vertellen was dat hij de naamgever was van het huis was, dat inmiddels "Kingdom" was gaan heten. Voor mijn grootvader Redhead was het Kingdom een plek dat van boven tot onder en van voor tot achter onderzocht moest worden. Zelfs op volwassen leeftijd zorgde het Kingdom nog regelmatig voor verrassingen.

En toen op een dag was hij opeens verdwenen, vrouw en een kind achterlatend. Nooit is er meer iets van hem vernomen. Er ontstonden wel wilde verklaringen en ideeën, waarvan... Ach, laat maar zitten. Dat is ook niet zo belangrijk. De breedst gedragen verklaring was dat hij het leven in het Kingdom toch niet langer meer verdragen kon en de wijde wereld in was getrokken. Omdat dat nou juist een verklaring is waarmee je niet bij een ontroostbare kleine jongen aan kon komen, wees men op een zware deur in de bijkeuken. Op slot. Geen sleutel. Alle metaalbeslag met een laagje roest overdekt.  Jouw vader Redhead heeft de sleutel gevonden. Door die deur is hij weggegaan. En weet, dat als je door die deur verdwijnt je nooit meer terug kunt komen.
Kleine jongens geloven echter niet alles wat grote mensen hen vertellen. Dit kleine jongetje bleef wachten bij die deur, want stel je toch eens voor, dat ... zomaar ... opeens ... op een goede dag ... die deur ... ópengaat..

wordt vervolgd...

Not a good example

The Rabbi Elimelekh had delivered a wonderful sermon and now he was returning to his native land. To honour him and to show their gratitude, the faithful decided to follow Elimelekh's carriage out of the city.
At one point, the Rabbi stopped the carriage and asked the driver to go ahead without him while he joined the people.
'A fine example of humility,' said one of the men beside him.
'Humility has nothing to do with it, just a little intelligence,' replied Elimelekh. 'You're all out here having a walk, singing, drinking wine, chatting with each other, making new friends, and all because of an old Rabbi who came to talk to you about the art of living. So let's leave my theories in the carriage, I want to enjoy the party.'

Geen goed voorbeeld

Rabbi Elimelekh had een schitterende preek gehouden. Nu keerde hij terug naar huis. Om hem op passende wijze eer te bewijzen, en om nu dankbaarheid te tonen, besloten de gelovigen  Elimlech’s rijtuig ter volgen tot buiten de stad.
Op een bepaald moment liet de Rabbi tot stilstand brengen en verzocht de voerman zonder hem vooruit te rijden terwijl zich bij de menigte voegde.

“Dat is een goed voorbeeld van nederigheid”, zei een van de mannen die naast hem liep.
Nederigheid heeft er niets mee te maken, antwoordde Elimelech. “Jullie zijn allemaal lekker aan het wandelen. Jullie zingen, drinken.  Jullie kletsen wat met elkaar. Misschien sluiten jullie  nieuwe vriendschappen. En dat allemaal om de een of andere oude rabbi jullie kwam vertellen over de kunst van het leven. Laat mijn theorie lekker verder rijden in mijn rijtruig.  Ik wil meedoen met de feestelijkheden hier bij jullie.

De paardebloem

Nasreddin Hodja besloot een bloementuin aan te leggen. Hij bemestte de grond en zaaide de zaden van vele prachtige bloemen. Maar toen ze opkwamen stond de tuin niet alleen vol met de bloemen die hij had gekozen, maar was hij ook overwoekerd door paardebloemen.

De Hodja vroeg advies aan hoveniers in de wijde omgeving en probeerde iedere bekende methode uit om ze kwijt te raken, maar tevergeefs.

Tenslotte liep hij helemaal naar de hoofdstad om de koninklijke hovenier te spreken in het paleis van de sjeik. Deze wijze oude man had al ontelbare hoveniers geadviseerd en opperde verschillende remedies om de paardebloemen te verdrijven, maar de Hodja had ze allemaal al geprobeerd.

Ze zaten een poos zwijgend bij elkaar en tenslotte keek de tuinman Nasreddin aan en zei:

- Nou, dan stel ik voor dat je van ze leert houden.

Op zoek naar Mr Serendip [inhoudsopgave]

 Op zoek naar Mr Serendip

Hoofdstuk 1. Mr Nobody
Hoofdstuk 2. Mr. WizzKid
Hoofdstuk 3. Mr. Nosey
Hoofdstuk 4. Mr. Framing
Hoofdstuk 5. Mr. Home Alone
Hoofdstuk 6. Mr. Spook
Hoofdstuk 7. Mr. Terror
Hoofdstuk 8. Mr. Serendip

-- Einde --